(Inleiding door Jack Nouws bij de expositie van Ramon Verberne en Joris Diks in het Stadhuis Utrecht, 5 t/m 27 februari 2009)
Leek mij heel suf, maar hij plukt er als ambtenaar nu nog de vruchten van. Zijn acht jaar bij de post telden met terugwerkende kracht als dienstjaren bij de overheid, zodat hij onlangs meteen naar de hoogste schaal kon verhuizen.
Ook in 1980 in Apeldoorn had hij veel lol. Zo voerden de zaterdagbestellers zwaardgevechten met de kokers waarin de posters van Verkerke (wie kent ze nog) werden verstuurd en werden alle ansichtkaarten hardop voorgelezen. Briefkaarten aan de bewoners van Paleis het Loo bij Apeldoorn, in die tijd Prinses Margriet en Pieter van Vollenhoven, kregen een speciale behandeling, die mochten een dagje op het prikbord hangen zodat iedereen kon zien wat Prins Bernhard had geschreven.
Zijn verhalen verbaasden me niets. In 1980 kon je niet e-mailen en de telefoon moest je delen met tien anderen. Als je uitgebreid contact wilde onderhouden deed je dat per brief. Mijn brieven bestonden al snel uit complete dozen met diorama's en boekjes in een oplage van één. Dat ging toen veel gemakkelijker dan nu, een brief hoefde niet per se in de brievenbus te passen, net als nu.
Ik had al snel door dat ook je brief niet boven het maaiveld moet uitsteken. Nadrukkelijk op een envelop schrijven 'voorzichtig!' of 'breekbaar' leek juist een uitdaging voor PTT'ers om eens te kijken hóe breekbaar iets was.
Mijn enveloppen kwamen wel eens leeg aan. Of uitzonderlijk laat. Of met een envelop eromheen van een officiële PTT-instantie en een verontschuldigende brief dat mijn post ergens op een gekke plek was gevonden.
Ik weet eigenlijk niet of mijn post op zijn tijd niet aankwam omdat de zaterdagbestellers een hekel hadden aan brieven die niet machinaal verwerkt konden worden, of omdat ze uit nieuwsgierigheid werden opengemaakt en daarna weggegooid.
Met deze ervaring in mijn achterhoofd vind ik het wonderbaarlijk dat er na vier jaar kunstcorrespondentie genoeg kunstwerken zijn aangekomen om Ramon Verberne en Joris Diks er een heel boek mee te laten vullen. Het kan zijn dat de tijden zijn veranderd en dat zaterdagbestellers tegenwoordig zich meer bezighouden met de e-mails van Manon Thomas of het downloadgedrag van een officier van justitie.
Ik heb als spreker vandaag het boek natuurlijk al eerder mogen zien dan de ontvanger van het eerste exemplaar. Ik moet zeggen: ik heb altijd moeite met dit soort boekjes. Het is de neerslag van vier jaar kunstcorrespondentie. Het is een selectie uit een monomane artistieke relatie tussen twee mannen (ik bedoel dat niet negatief, monomanie is de motor van de wereld, het zijn de monomanen die processen, voorwerpen, ideeën, kunstcorrespondenties tot perfectie weten te dwingen). Een soort 'Best Of'. En dan denk ik, wie maakt dat uit? Houden jullie niet lekker het mooiste voor jezelf, Ramon en Joris? De kunstwerken zijn unica en op het moment dat je ze in een boekje zet zijn het meteen een soort… eh… e-mails, dus ik kan me heel goed voorstellen dat de echte schatten bij Ramon en Joris thuis veilig opgeborgen liggen. En ik vind het al zo mooi wat hier verzameld is.
Ik krijg regelmatig folders in mijn bus (ik heb geen nee-nee-sticker) waarin de post vraagt om postbodes. Ik heb al een paar keer overwogen te solliciteren. De kredietcrisis is mij ook niet in de kouwe kleren gaan zitten en elke dag een paar uur lichaamsbeweging is ook niet verkeerd. Maar op een of andere manier heb ik nooit de stap genomen. Maar als ik er nu eens voor kon zorgen dat ik een wijk kreeg waarin Ramon of Joris wonen…
Mmmm…
